غزل ۳۸۹ - گر پردهٔ گردون ز سرشگم نکشد نم

گر پردهٔ گردون ز سرشگم نکشد نم
میسوزمش از صاعقه آه به یکدم ۱

گر سر فنی از تن چون موی من ای شوخ
مهرت ز دل من سر موئی نشود کم ۲

چون موی توام در دو جهان جهان روی سیه باد
گر یک سر موی تو فروشم به دو عالم ۳

گر دم به دمم گریه گلو گیر نگردد
در نه فلک آتش زنم از آه دمادم ۴

ای جای دلنشین تو مهمان سرای چشم
یک دم چراغ دل شو و بنشین به جای چشم ۵