غزل ۹۰ - ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت ۱

حیف است طایری چو تو در خاکدان غم
زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت ۲

در راه عشق مرحله ی قرب و بعد نیست
می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت ۳

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر
در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت ۴

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب
جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت ۵

ای غایب از نظر که شدی همنشین دل
می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت ۶

در روی خود تفرج صنع خدای کن
کآیینه ی خدای نما می‌فرستمت ۷

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت ۸

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت
با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت ۹

حافظ سرود مجلس ما ذکر خیر توست
بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت ۱۰