غزل ۴۸۲ - ساخت شب مرا سیه دود دل فکار من

ساخت شب مرا سیه دود دل فکار من
روزم اگر چنین بود وای به روزگار من ۱

چون دهد از غم توام آه به باد نیستی
آینهٔ سپهر را تیره کند غبار من ۲

ابر بلابرون خیمه ز موج خیز غم
چون ز درون علم کشد آه شراره بار من ۳

تا تو قرار داده‌ای قتل مرا به تیغ خود
صبر فرار کرده است از دل بی‌قرار من ۴

تا ز نظاره‌ات مرا ساخت به عشق مبتلا
گوشه بگوشه می‌جهد چشم گناهکار من ۵

به ز نخست محتشم باز رسم به کار خود
گر دگر آن غزاله را چرخ کند شکار من ۶