غزل ۴۸۹ - گر شود از دیده نهان ماه من

گر شود از دیده نهان ماه من
دود برآرد ز جهان آه من ۱

از نگه من به تمنای خویش
آه گر افتد به گمان ماه من ۲

آن که به پندست مرا سود خواه
از همه بیش است زیان خواه من ۳

از تو به جان آمدم اندیشه کن
جان من از نالهٔ جانکاه من ۴

بندگیت جان من بینواست
جان من از من مستان شاه من ۵

باش به هوش ای دل غافل که چرخ
در ره او کنده نهان چاه من ۶

محتشم افسرده رهی داشتم
نیک زد آن سرو روان راه من ۷