غزل ۴۸۸ - ای به بالا فتنه سرگردان بالای تو من

ای به بالا فتنه سرگردان بالای تو من
ای سراپا ناز قربان سراپای تو من ۱

با وجود جلوهٔ تو خلق حیران منند
بس که حیران گشته‌ام برقد رعنای تو من ۲

کرده چشم نیم‌بازت رخنه در بنیاد جان
این چه چشمست ای شهید چشم شهلای تو من ۳

تا نگردد خواری من برملا پیش کسان
می‌نوازی بنده را ای بندهٔ رای تو من ۴

من بندبندم بگسل از هم گرنباشم روز حشر
بند بر دل مانده زلف سمن سای تو من ۵

چون برون آرم سر از خاک لحد باشم هنوز
پای در گل از خیال نخل بالای تو من ۶

در وصف دیوانگان کوی عشقم جامباد
گر خلاصی جویم از زنجیر سودای تو من ۷

دست من گیر ای گل رعنا که هستم از فراق
خار در پا رفته راه تمنای تو من ۸

محتشم تا خسروان را مجلس آراید به شعر
پادشاه او تو باشی مجلس آرای تو من ۹