هوش مصنوعی: این متن شعری است که از درد عشق و جفای معشوق سخن می‌گوید. شاعر از بی‌وفایی یار و رنج‌های عاشقانه شکایت دارد و از معشوق می‌خواهد که بیش از این به او سخت نگیرد. همچنین، اشاره‌هایی به امیدواری و صبر در عشق و نیز توصیفاتی از بزم و می‌نوشی دارد.
رده سنی: 16+ متن حاوی مضامین عاشقانه پیچیده و احساسات عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین، برخی اشارات به می‌نوشی و بزم ممکن است برای گروه‌های سنتی پایین‌تر مناسب نباشد.

غزل ۵۰۲ - جانا مران رخش جفا بر خاکساران بیش از این

جانا مران رخش جفا بر خاکساران بیش از این
زاری ببین خواری مکن با بردباران بیش از این ۱

کردم نگاهی آرزو و آن هم نکردی از جفا
دارند چشم ای بی‌وفا یاران ز یاران بیش از این ۲

دل کرده ساز ای نوش لب در وعده قانونی عجب
گرمی مکش آتش مزن در خامکاران بیش از این ۳

بر گرد رنگی گشت جان ز آب دم تیغت ولی
زان ابرتر می‌داشت دل امیدباران بیش از این ۴

ای از ازل بر آتشست ساکن سپند جان ما
تسکین مجو تمکین مخواه از بی‌قراران بیش از این ۵

تازان به جولانگه درا کز ناز بر اهل وفا
توسن نتازند از جفا رعنا سواران بیش از این ۶

هردم به بزم ای محتشم ساقی کشانت می‌کشد
باشند در قید ورع پرهزگاران بیش از این ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۰۱ - بر رخ به قصد دل منه زلف دو تا را بیش از این
گوهر بعدی:غزل ۵۰۳ - آینه بردار و حسن جان فزای خویش بین
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.