غزل ۵۹۱ - من و ملکی و خریداری مژگان سیهی

من و ملکی و خریداری مژگان سیهی
که فروشند در آن ملک به صدجان گنهی ۱

شهسواری که به جولانگه حسنت امروز
انقلاب از نگهی میفکند در سپهی ۲

حسن از بوالعجبی هربت نازک دل را
داده است از دل پر زلزله آرام گهی ۳

گشته مقبول کس طاعت این خاک نشین
که به کاهی نخرد سجده زرین کلهی ۴

کلبهٔ دل ز گدائی بستانند این قوم
نستانند بلی کشوری از پادشهی ۵

هست عفوی که به امید وی از دیدهٔ عذر
نقطهٔ قطره اشگی که نشوید گنهی ۶

حسن و عشقند دو ساحر که به یک چشم زدن
می‌گشایند میان دو دل از دیده رهی ۷

مدت وصل حیاتیست ولی حیف که نیست
راست برقامت او خلعت سالی و مهی ۸

محتشم اول عشق است چنین گرم مجوش
صبر پیش‌آور و پیدا کن ازین بیش تهی ۹