غزل ۱۱۲ - آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
صبر و آرام تواند به من مسکین داد ۱

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
هم تواند کرمش داد من غمگین داد ۲

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد ۳

گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست
آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد ۴

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد ۵

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
خاصه اکنون که صبا مژده ی فروردین داد ۶

در کف غصه ی دوران دل حافظ خون شد
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد ۷