غزل ۱۱۴ - همای اوج سعادت به دام ما افتد

همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد ۱

حباب وار براندازم از نشاط کلاه
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد ۲

شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بود که پرتوی نوری به بام ما افتد ۳

به بارگاه تو چون باد را نباشد بار
کی اتفاق مجال سلام ما افتد ۴

چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستم
که قطره‌ای ز زلالش به کام ما افتد ۵

خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مساز
کز این شکار فراوان به دام ما افتد ۶

به ناامیدی از این در مرو بزن فالی
بود که قرعه ی دولت به نام ما افتد ۷

ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ
نسیم گلشن جان در مشام ما افتد ۸