غزل ۱۴۳ - سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

سال‌ها دل طلبِ جامِ جم از ما می‌کرد
وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد ۱

گوهری کز صدفِ کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگانِ لبِ دریا می‌کرد ۲

مشکلِ خویش بَرِ پیرِ مُغان بُردم دوش
کاو به تأییدِ نظر حلّ‌ِ معمّا می‌کرد ۳

دیدمش خُرَّم و خندان قدحِ باده به دست
واندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد ۴

گفتم این جامِ جهان‌بین به تو کِی داد حکیم؟
گفت آن روز که این گنبدِ مینا می‌کرد ۵

بی دلی در همه احوال خدا با او بود
او نمی‌دیدش و از دور خدارا می‌کرد ۶

این‌همه شعبدهٔ خویش که می‌کرد اینجا
سامری پیشِ عصا و یدِ بیضا می‌کرد ۷

گفت آن یار کز او گشت سرِ دار بلند
جُرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد ۸

فیضِ روحُ‌القُدُس ار باز مدد فرماید
دیگران هم بکنند آن‌چه مسیحا می‌کرد ۹

گفتمش سلسلهٔ زلفِ بُتان از پیِ چیست؟
گفت حافظ گله‌ای از دلِ شیدا می‌کرد ۱۰