غزل ۱۴۵ - چه مستیی است ندانم که رو به ما آورد

چه مستیی است ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقی و این باده از کجا آورد ۱

چه راه می‌زند این مطربِ مقام شناس
که در میان غزل قول آشنا آورد ۲

تو نیز باده به چنگ آر و راهِ صحرا گیر
که مرغ نغمه‌سُرا سازِ خوش‌نوا آورد ۳

دلا چو غُنچه شکایت ز کارِ بسته مکن
که بادِ صبح، نسیمِ گره‌گُشا آورد ۴

رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و کَش آمد، سمن صفا آورد ۵

صبا به خوش‌خبری هُدهُدِ سلیمان است
که مژدهٔ طرب از گلشنِ سبا آورد ۶

علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقیست
برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد ۷

مریدِ پیرِ مُغانم ز من مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردیّ و او به جا آورد ۸

به تنگ‌چشمیِ آن تُرکِ لشکری نازم
که حمله بر منِ درویشِ یک قبا آورد ۹

فلک غلامی حافظ کنون به طوع کُنَد
که اِلتِجا به درِ دولت شما آورد ۱۰