بخش ۳ - حکایة فی بعض اللیالی

شب که بودم با هزاران کوه درد
سر به زانوی غمش، بنشسته فرد ۱

جان به لب، از حسرت گفتار او
دل، پر از نومیدی دیدار او ۲

آن قیامت قامت پیمان شکن
آفت دوران، بلای مرد و زن ۳

فتنهٔ ایام و آشوب جهان
خانه سوز صد چو من، بی‌خانمان ۴

از درم ناگه درآمد، بی‌حجاب
لب گزان، از رخ برافکنده نقاب ۵

کاکل مشکین به دوش انداخته
وز نگاهی، کار عالم ساخته ۶

گفت: ای شیدا دل محزون من!
وی بلاکش عاشق مفتون من ۷

کیف حال القلب فی نار الفراق؟
گفتمش: والله حالی لایطاق ۸

یک دمک، بنشست بر بالین من
رفت و با خود برد عقل و دین من ۹

گفتمش: کی بینمت ای خوش خرام؟
گفت: نصب اللیل لکن فی‌المنام ۱۰