غزل ۴ - ای رفته رونق از گل روی تو باغ را

ای رفته رونق از گل روی تو باغ را
نزهت نبوده بی‌رخ تو باغ و راغ را ۱

هر سال شهر را ز رخت در چهار فصل
آن زیب و زینت است کز اشکوفه باغ را ۲

در کار عشق تو دل دیوانه را خرد
ز آن سان زیان کند که جنون مر دماغ را ۳

زردی درد بر رخ بیمار عشق تو
اصلی است آنچنان که سیاهی کلاغ را ۴

دل را برای روشنی و زندگی، غمت
چون شمع را فتیل و چو روغن چراغ را ۵

اول قدم ز عشق فراغت بود ز خود
مزد هزار شغل دهند این فراغ را ۶

از وصل تو نصیب برد سیف اگر دهند
طوق کبوتر و پر طاوس زاغ را ۷