غزل ۸۸ - بپوش آن رخ و دلربایی مکن

بپوش آن رخ و دلربایی مکن
دگر با کسی آشنایی مکن ۱

به چشم سیه خون مردم مریز
به روی چو مه دلربایی مکن ۲

ز من پند بنیوش و دیگر چو شمع
به هر مجلسی روشنایی مکن ۳

مرو از بر ما و گر می‌روی
دگر عزم رفتن چو آیی مکن ۴

به امثال من بعد ازین التفات
به سگ روی نان می‌نمایی، مکن ۵

سخن آتشی می‌فروزی، مگوی
نظر فتنه‌ای می‌فزایی، مکن ۶

مرا غمزهٔ تو به صد رمز گفت
تو نیز ای فلان، بی‌وفایی مکن ۷

به چشمی که کردی به ما یک نظر
به دیگر کس ار آن نمایی، مکن ۸

چو شمع فلک نور از آن روی تافت
تو روشن‌دلی تیره‌رایی مکن ۹

گر او را خوهی ترک عالم بگوی
تو سلطان وقتی گدایی مکن ۱۰

محبت وفاق است مر دوست را
خلافی به طبع مرایی مکن ۱۱

چو معشوق رند است و می می‌خورد
اگر عاشقی پارسایی مکن ۱۲