شماره ۵۲ - زهی ز طرهٔ تو آفتاب در سایه

زهی ز طرهٔ تو آفتاب در سایه
به پیش پرتو روی تو ماه و خور سایه ۱

هوای عشق تو را مهر و ماه چون ذره
درخت لطف تو را هر دو کون در سایه ۲

بنزد عقل چو خورشید روشن است که نیست
کسی به قامت و بالای تو مگر سایه ۳

چو سایه بر من بی‌نور افگنی گویند
که آفتاب فگندست سایه بر سایه ۴

چنان گرفت جهان نور آفتاب رخت
که بر زمین نفتد بعد ازین دگر سایه ۵

چو تاب مهر تو چون ریسمان گرفت بدل
چو شمع نور شد از پای تا به سر سایه ۶

ز تاب و پرتو رویت در آب و خاک کند
گر آفتاب نباشد همان اثر سایه ۷

چو خواست کز من شیرین سخن بر آرد شور
نبات خط تو افگند بر شکر سایه ۸

چه گردنان که کله زیر پایت اندازند
چو افگند سر زلف تو بر کمر سایه ۹

ز بهر آنکه نهی پای بر گهر در راه
چو آفتاب کند خاک را گهر سایه ۱۰

ز روز اول هستند روشن و تاریک
ز روی و موی تو گر آفتاب و گر سایه ۱۱

به اعتدال شود چون هوای فصل ربیع
اگر بیفگنی از لطف بر سقر سایه ۱۲

تو آفتاب جمالی و لطف تو چون ابر
که او دریغ ندارد ز خشک و تر سایه ۱۳

تو آفتاب زمینی وگر خوهی ندهد
به آسمان و به ماه از تو زیب و فر سایه ۱۴

ز پرتو تو چو خورشید ذره را باشد
مدام در شب تاریک جلوه‌گر سایه ۱۵

ز تاب مهر تو در روی ذره‌های حقیر
چو آفتاب کند بعد ازین نظر سایه ... ۱۶