غزل ۱۶ - چنین که برده شراب لبت ز دست مرا

چنین که برده شراب لبت ز دست مرا
مگر به دامن محشر برند مست مرا ۱

چگونه از سرکویت توان کشیدن پای
که کرده هر سر موی تو پای بست مرا ۲

کبود شد فلک از رشک سربلندی من
که عشق سرو بلند تو ساخت پست مرا ۳

بدین امید که یک لحظه با تو بنشینم
هزار ناوک حسرت به دل نشست مرا ۴

به نیم بوسه توان صد هزار جان دادن
از آن دو لعل می‌آلود می‌پرست مرا ۵

کنون نه مست نگاه تو گشتم ای ساقی
که هست مستی این باده از الست مرا ۶

نشسته خیل غمش در دل شکستهٔ من
درست شد همه کاری از این شکست مرا ۷

خوشم به سینهٔ مجروح خویشتن یا رب
جراحتش مرساد آن که سینه خست مرا ۸

پرستش صنمی می‌کنم فروغی سان
که عشقش از پی این کار کرده هست مرا ۹