غزل ۲۰ - گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا

گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا
فغان که دهر، خزان کرد نوبهار مرا ۱

کشیدسرمه به چشم و فشاند طره به رو
بدین بهانه سیه کرد روزگار مرا ۲

فرشته بندگیش را به اختیار کند
پری رخی که ز کف برده اختیار مرا ۳

ربود هوش مرا چشم او به سرمستی
که چشم بد نرسد مست هوشیار مرا ۴

چگونه کار من از کار نگذرد شب هجر
که طره‌اش به خود انداخت کار و بار مرا ۵

نداده است کسی روز بی‌کسی جز غم
تسلی دل بی صبر و بی‌قرار مرا ۶

گرفته‌ام به درستی شکنج زلف بتی
اگر سپهر نخواهد شکست کار مرا ۷

عزیز هر دو جهان باشی از محبت دوست
که خواری تو فزون ساخت اعتبار مرا ۸

فروغی آن که به من توبه می‌دهد از عشق
خدا کند که ببیند جمال یار مرا ۹