غزل ۳۰ - در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را

در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را
وازدم در این بازی، عقل مصلحت بین را ۱

فصل نوبهار آمد، جام جم چه می‌جویی
از می کهن پرکن، کاسهٔ سفالین را ۲

آن که در نظر بازی ، عیب کوه‌کن کردی
کاش یک نظر دیدی، عشوه‌های شیرین را ۳

باد غیرت آتش زد، در سرای عطاران
تا به چهره افشاندی، چین زلف مشکین را ۴

گر ز قد رخسارت، مژده‌ای به باغ آرند
باغبان بسوزاند، شاخ سرو و نسرین را ۵

چون ز تاب می رویت از عرق بیالاید
آسمان بپوشاند، روی ماه و پروین را ۶

در کمال خرسند، نیش غم توان خوردن
گر به خنده بگشایی آن دو لعل نوشین را ۷

گر تو پرده از صورت، برکنار بگذاری
از میانه بر چینی، نقش چین و ماچین را ۸

دفتر فروغی شد پر ز عنبر سارا
تا به رخ رقم کردی خط عنبرآگین را ۹