غزل ۳۷ - دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده را

دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده را
در کف دایه داده‌ام کودک نورسیده را ۱

بخت رمیده رام شد وحشت من تمام شد
کان سر زلف دام شد پای دل رمیده را ۲

از لب شکرین او بوسه به جان خریده‌ام
زان که حلاوتی بود جنس گران خریده را ۳

گر به سر من آن پری از سر ناز بگذرد
بر سر راهش افکنم پیرهن دریده را ۴

پرده ز رخ گشاده‌ای ، داد کرشمه داده‌ای
داغ دگر نهاده‌ای لالهٔ داغ دیده را ۵

دل به نگاه اولین گشت شکار چشم تو
زخم دگر چه می‌زنی صید به خون تپیده را ۶

چشم سیاه خود نگر هیچ ندیده‌ای اگر
مست کمین گشاده را، ترک کمان کشیده را ۷

زهر اجل چشیده‌ام تلخی مرگ دیده‌ام
تا ز لبت شنیده‌ام قصهٔ ناشنیده را ۸

هیچ نصیب من نشد از دهنش فروغیا
چون به مذاق بسپرم شربت ناچشیده را ۹