غزل ۵۱ - اولم رام نمودی به دل آرامی‌ها

اولم رام نمودی به دل آرامی‌ها
آخرم سوختی از حسرت ناکامی‌ها ۱

تو و نوشیدن پیمانه و خشنودی دل
من وخاک در می‌خانه و بدنامی‌ها ۲

چشم سر مست تو تا ساقی هشیاران است
کی توان دست کشید از قدح آشامی‌ها ۳

قدمی رنجه کن از سرو سمن ساق به باغ
تاصنوبر نزند لاف خوش اندامی ها ۴

می‌خورد مرغ دل از دوری خال و خط تو
غم بی دانگی و حسرت بی‌دامی‌ها ۵

عاقبت چشم من افتاد بدان طلعت نیک
چشم بد دور از این نیک سرانجامی‌ها ۶

سر و پا آتشم از عشق فروغی لیکن
پختگی‌ها نتوان کرد بدین خامی‌ها ۷