غزل ۵۲ - پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآب

پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآب
همه جا شاهد این نکته حباب است ، حباب ۱

باده خور باده به بانک نی و فتوای حکیم
زان که دل درد تو را چاره شراب است، شراب ۲

بر سر کوی خرابات کسی آباد است
که مدام از می دیرینه خراب است، خراب ۳

گر به تیغم نزند محض گناه است، گناه
ور به خونم بکشد عین ثواب است، ثواب ۴

رسم عشاق جگر خسته نیاز است ، نیاز
خوی خوبان ستم پیشه عتاب است ، عتاب ۵

آن که عشق تو نورزید جماد است، جماد
وان که می با تو ننوشید دواب است، دواب ۶

تا تو را اهل نظر هیچ تماشا نکنند
خم به خم زلف تو بر چهره نقاب است، نقاب ۷

در سفالین قدح از شیشه مکن می به درنگ
که مدار فلک سفله شتاب است، شتاب ۸

گر فروغی نرود از سر کویت چه کند
که ملاقات رقیب تو عذاب است، عذاب ۹