غزل ۵۶ - عمری که صرف عشق نگردد بطالت است

عمری که صرف عشق نگردد بطالت است
راهی که رو به دوست ندارد ضلالت است ۱

من مجرم محبت و دوزخ فراق یار
واه درون به صدق مقالم دلالت است ۲

گیرم به خون دیده نویسم رساله را
کس را در آن حریم چه حد رسالت است ۳

در عمر خود به هیچ قناعت نموده‌ام
تا روزیم به تنگ دهانش حوالت است ۴

کام ار به استمالت ازو می‌توان گرفت
هر ناله‌ام علامت صد استمالت است ۵

گر سر نهم به پای تو عین سعادت است
ورجان کنم فدای تو جای خجالت است ۶

آمد بهار و خاطر من شد ملول‌تر
زیرا که باغ بی‌تو محل ملالت است ۷

گفتم که با تو صورت حالی بیان کنم
در دا که حال عشق برون از مقالت است ۸

برخیز تا به پای شود روز رستخیز
وانگه ببین شهید غمت در چه حالت است ۹

کی می‌کند قبول فروغی به بندگی
فرماندهی که صاحب چندین جلالت است ۱۰