غزل ۶۴ - طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است

طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است
ولی دریغ که آن هم همیشه بیمار است ۱

نگار مست شراب است و مدعی هشیار
فغان که دوست به خواب است و خصم بیدار است ۲

چگونه در غم او دعوی وفا نکنم
که شاهدم دل مجروح و چشم خون‌بار است ۳

هنوز قابل این فیض نیستم در عشق
وگرنه از پی قتلم بهانه بسیار است ۴

پی پرستش خود برگزیده‌ام صنمی
که زلف خم به خمش حلقه‌های زنار است ۵

نگیرم از سر زلفش به راستی چه کنم
که روزگار پریشان و کار دشوار است ۶

به هیچ خانه نجستم نشان جانان را
که جانم از حرم و دیر هر دو بیزار است ۷

لبش به جان گران‌مایه بوسه نفروشد
ندانم این چه متاع و چگونه بازار است ۸

ز سوز نالهٔ مرغ چمن توان دانست
که در محبت گل مو به مو گرفتار است ۹

فروغی آن رخ رخشنده زیر زلف سیاه
تجلی مه تابنده در شب تار است ۱۰