غزل ۷۳ - تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است

تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است
درهای جنون بر من سودازده باز است ۱

شور دل فرهاد شکر خندهٔ شیرین
تاج سر محمود و کف پای ایاز است ۲

چشمی که تویی شاهد او محو تماشا
جایی که تویی قبلهٔ او گرم نماز است ۳

زان عمر من و زلف تو کوتاه و بلند است
زیرا که به هر ورطه نشیب است و فراز است ۴

صیدی که به چنگ تو نیفتاد چه داند
حال دل آن صعوه که در چنگل باز است ۵

گر خشم کند لعبت منظور وگر ناز
صاحب نظر آن است که در عین نیاز است ۶

سوز دل عشاق ز پروانه بپرسید
کز شمع فروزنده مهیای گداز است ۷

تشویش جزا با همه تقصیر نداریم
چون خواجهٔ بخشندهٔ ما بنده‌نواز است ۸

نازنده درآمد ز در آن شوخ فروغی
هنگام نیاز من و هنگامهٔ ناز است ۹