غزل ۷۲ - ترک چشمش که مست و مخمور است

ترک چشمش که مست و مخمور است
خون ما گر بریخت معذور است ۱

کوی معشوق عرصهٔ محشر
بانگ عشاق نغمهٔ صور است ۲

خسرو عشق چون به قهر آید
صبر مغلوب و عقل مقهور است ۳

همه از زورمند در حذرند
من ز سرپنجه‌ای که بی‌زور است ۴

با وجود بلای عشق خوشم
که ز بالای او بلا دور است ۵

برنیاید به صد هزاران جان
از دهان تو آن چه منظور است ۶

گر به شیرین لب تو جان ندهم
چه کنم با سری که پر شور است ۷

من و بختی که مایهٔ ظلمت
تو و رویی که چشمهٔ نور است ۸

می فروش از لب تو وام گرفت
نشنه‌ای که آن در آب انگور است ۹

داستان فروغی و رخ دوست
نقل موسی و آتش طور است ۱۰