غزل ۸۷ - گر نه زلفش پی شبیخون است

گر نه زلفش پی شبیخون است
پس چرا حال دل دگرگون است ۱

درد شیرین دوای فرهاد است
غم لیلی نشاط مجنون است ۲

صبر در چنگ شوق مغلوب است
عقل در کار عشق مفتون است ۳

چون ننالم که تیغ بر فرق است
چون نگریم که بخت وارون است ۴

خون من ریخت قاتلی که به حشر
کشته‌اش از حساب بیرون است ۵

قسمت من ز کارخانهٔ عشق
داغ و دردی که از حد افزون است ۶

می حرام است خاصه در رمضان
جز بر آن لعل لب که میگون است ۷

گر ز دست تو گریه سر نکنم
چه کنم با دلی که پر خون است ۸

تا فروغی غزل‌سرای تو شد
صاحب صد هزار مصمون است ۹