غزل ۸۶ - تو و آن قامتی که موزون است

تو و آن قامتی که موزون است
من و این طالعی که وارون است ۱

تو و آن طره‌ای که مفتول است
من و این دیده‌ای که مفتون است ۲

تو و آن پیکری که مطبوع است
من و این خاطری که محزون است ۳

تو و آن پنجه‌ای که رنگین است
من و این سینه‌ای که کانون است ۴

تو و آن خنده‌ای که نوشین است
من و این گریه‌ای که قانون است ۵

تو و آن نخوتی که بی‌حد است
من و این حسرتی که افزون است ۶

تو و رویی که لمعهٔ نور است
من و چشمی که چشمهٔ خون است ۷

تو و زلفی که عنبر ساراست
من و اشکی که در مکنون است ۸

من و خون دلی که مقسوم است
تو و لعل لبی که میگون است ۹

من ندانم غم فروغی چیست
تو نپرسی که خسته‌ام چون است ۱۰