غزل ۸۹ - دلم فارغ ز قید کفر و دین است

دلم فارغ ز قید کفر و دین است
که مقصودم برون از آن و این است ۱

جدا تا مانده‌ام از آستانش
تو گویی گریه‌ام در آستین است ۲

دو عالم را به یک نظاره دادیم
که سودای نظربازان چنین است ۳

بلای جانن من بالا بلندی است
که بر بالش جای آفرین است ۴

غزالی در کمند آورده بختم
که چین زلف او آشوب چین است ۵

نگاری جسته‌ام زیبا و زیرک
زهی صورت که با معنی قرین است ۶

به لعل او فروشم خاتمی را
که اسم اعظمش نقش نگین است ۷

تماشا کن رخش را تا بدانی
که خورشید از چه خاکسترنشین است ۸

کس کان لعل و عارض دید گفتا
زهی کوثر که در خلدبرین است ۹

کمان ابرو بتی دارم فروغی
که از هر سو بتان را در کمین است ۱۰