غزل ۹۱ - نخست نغمهٔ عشاق فصل گل این است

نخست نغمهٔ عشاق فصل گل این است
که داغ لاله‌رخان به ز باغ نسرین است ۱

فغان ز دامن باغی که باغبان آنجا
همیشه چشم امیدش به دست گل‌چین است ۲

سپرده مرهم زخمم فلک به دست مهی
که صاحب خط خوش‌بوی و خال مشکین است ۳

علاج نیست خلاص از کمند او ورنه
ز پای تا به سرم چشم مصلحت بین است ۴

به عهد عارض گلگون او بحمدالله
که کار اهل نظر ز اشک دیده رنگین است ۵

کسی که شهد محبت چشیده می‌داند
که تلخ از آن لب نوشین به طعم شیرین است ۶

اسیر آن خط سبزم که مو به مو دام است
غلام آن سر زلفم که سر به سر چین است ۷

به هر کجا که منم شغل اختران مهر است
به هر زمین که تویی کار آسمان کین است ۸

سواد زلف تو مجموعهٔ شب و روز است
نگاه چشم تو غارتگر دل و دین است ۹

قد تو وقت روش رشک سرو و شمشاد است
رخ تو زیر عرق شرم ماه و پروین است ۱۰

فروغی از سخن دوست لب نمی‌بندد
که نقل مجلس فرهاد نقل شیرین است ۱۱