غزل ۹۴ - مرا زمانه در آن آستانه جا داده‌ست

مرا زمانه در آن آستانه جا داده‌ست
چنین مقام کسی را بگو کجا داده‌ست ۱

خوشم به آه دل خسته خاصه در دل شب
که این معامله را هم به آشنا داده‌ست ۲

تو مست گردش پیمانه‌اش چه می‌دانی
که دور نرگس ساقی به ما چه‌ها داده‌ست ۳

به خون من صنمی پنجه را نگارین ساخت
که کشته را ز لب لعل خون بها داده‌است ۴

چنان ز درد به جان آمدم که از رحمت
طبیب عشق به من مژدهٔ دوا داده‌ست ۵

به تشنه کامی خود خوش دلم که خضر خطش
مرا نوید به سر چشمهٔ بقا داده‌ست ۶

به خون خویش تپیدیم و سخت خرسندیم
که آن دو لعل گواهی به خون ما داده‌ست ۷

خبر نداشت مگر از جراحت دل ما
که زلف مشک فشان بر کف صبا داده‌ست ۸

خراش سینهٔ صاحب‌دلان فزون‌تر شد
تراش خط مگر آن چهره را صفا داده‌ست ۹

کمال حسن به یوسف رسید روز ازل
جمال وجه حسن دولت خدا داده‌ست ۱۰

مهی نشانده به روز سیه فروغی را
که آفتاب فروزنده را ضیا داده‌ست ۱۱