غزل ۱۰۹ - ما و هوس شاهد و می تا نفسی هست

ما و هوس شاهد و می تا نفسی هست
کی خوش‌تر از این در همه عالم هوسی هست ۱

ای خواجه بهش باش که با آن لب می‌نوش
گر باده به اندازه ننوشی عسسی هست ۲

گر مرد رهی با خبر از نالهٔ دل باش
زیرا که به هر قافله بانگ جرسی هست ۳

یا قافله سالار ره کعبه ندانست
یا آن که به صحرای طلب بار بسی هست ۴

تنها نه همین اسب من اول قدم افتاد
کافتاده در این بادیه هر سو فرسی هست ۵

خواهی که دلت نشکند از سنگ مکافات
مشکن دل کس را که در این خانه کسی هست ۶

از دیدهٔ دل‌سوختگان چهره مپوشان
ای آینه هش‌دار که صاحب نفسی هست ۷

تا داد مرا از تو ستمگر نگرفتند
کس هیچ ندانست که فریادرسی هست ۸

مرغ دلم از باغ به تنگ است فروغی
تا حلقهٔ دامی و شکاف قفسی هست ۹