غزل ۱۱۰ - خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست

خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست
که عاقبت پی هر زهر انگبینی هست ۱

ز زلف و روی تو تا عشقم آگهی درداد
خبر نی‌ام که در آفاق کفر و دینی است ۲

حدیث نافهٔ چین می‌کنند مردم شهر
مگر که جز شکن طرهٔ تو چینی هست ۳

به دیده تا نکشم خاک آستان تو را
مرا به خون دل آلوده آستینی هست ۴

آیا برید صبا چون رسی بدان وادی
بگو به صاحب خرمن که خوشه‌چینی هست ۵

نیاز می‌کشدم در گذرکه صنمی
که زیر هر قدمش جان نازنینی هست ۶

نشسته‌ام به سر راه ناوک‌اندازی
بدین امید که پیکان دل‌نشینی هست ۷

کمین گشاده به صید دلم کمان‌داری
کزو کشیده کمانی به هر کمینی هست ۸

فروغی از کف من برده آفتابی دل
که در مجاورتش جعد عنبرینی هست ۹