غزل ۱۶۸ - آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد

آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد
اگر انصاف دهد عیش دو عالم دارد ۱

دیده با قد تو کی سایه طوبی جوید
سینه با داغ تو کی خواهش مرهم دارد ۲

کم و بیش آن که به دو چشم ترحم دای
هرگز اندیشه نه از بیش و نه از کم دارد ۳

عاقلی کز شکن زلف تو دیوانه شود
سر این سلسله باید که محکم دارد ۴

آن که کام از لب شیرین تو خواهد، باید
نیش را بر قدح نوش مقدم دارد ۵

من سودا زدهٔ جمعم ز پریشانی دل
کاین پریشانی از آن طرهٔ پر خم دارد ۶

شاکرم شاکر اگر زهر پیاپی بخشد
خوش‌دلم خوش‌دل اگر نیش دمادم دارد ۷

گر مکرر سخن تلخ بگوید معشوق
عاشق آن است که این نکته مسلم دارد ۸

یارب از هیچ غمی خاطرت آزرده مباد
که فروغی ز غمت خاطر خرم دارد ۹