غزل ۱۷۰ - هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد

هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد
وه که این سلسله صد سلسله جنبان دارد ۱

چنبر زلف تو گر نیست به گردون هم چشم
پس چرا گوی قمر در خم چوگان دارد ۲

سر نالیدن مرغان قفس کی داند
آن که از خانه رهی تا به گلستان دارد ۳

شد چمن انجمن از بوی خوشش پنداری
که سمن در بغل و گل به گریبان دارد ۴

با وجودی که رخ از پرده نداده‌ست نشان
یک جهان واله و یک طایفه حیران دارد ۵

بس که از الفت عشاق به خود پیچیده‌ست
بر سر سرو سهی سنبل پیچان دارد ۶

کاش یعقوب بدیدی رخ او تا گفتی
فرق‌ها یوسف من تا مه کنعان دارد ۷

تا نرفتم ز در دوست نشد معلومم
که سر کی طلب این همه حرمان دارد ۸

تشنه لب کشت مرا شاهد شیرین کاری
که لبش مشک ز سرچشمهٔ حیوان دارد ۹

دوست را صبر دگر هست فروغی ور نه
بوستان هم سمن و سنبل و ریحان دارد ۱۰