غزل ۱۷۴ - گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد

گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد
پس چرا دل همه شب حال دگرگون دارد ۱

من و نظارهٔ باغی که بهاران آنجا
خاک را خون شهیدان تو گلگون دارد ۲

من دیوانه و زلف تو گرفتن، هیهات
زان که این سلسله صد سلسله مجنون دارد ۳

در خور خرمی هر دو جهان دانی کیست
آن که از دست غمت خاطر محزون دارد ۴

گرچه خوبان به ستم شهرهٔ شهرند اما
دل سنگین تو کین از همه افزون دارد ۵

می‌توان یافت ز خون باری چشم مردم
که لب لعل تو دل های جگر خون دارد ۶

در وجودی که تویی کی ره صحرا گیرد
در درونی که تویی کی سر بیرون دارد ۷

هر کجا جلوهٔ بالای تو باشد به میان
راستی سرو کجا قامت موزون دارد ۸

نه همین فتنهٔ چشم تو فروغی تنهاست
چشم فتان تو یک طایفه مفتون دارد ۹