غزل ۱۷۵ - این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو دارد

این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو دارد
که دل هر دو جهان بسته یک مو دارد ۱

نقد یک بوسه به صد جان گران مایه نداد
داد از این سنگ که لعلش به ترازو دارد ۲

اهل بینش همه در جلوهٔ او حیرانند
این چه معنی است که آن صورت نیکو دارد ۳

مگر از دیدن او دیده بپوشد ورنه
کی کسی طاقت نظاره آن رو دارد ۴

پس چرا می‌رمد از حلقهٔ صاحب نظران
گر نه آن چشم سیه شیوهٔ آهو دارد ۵

یک مسلمان ز در کعبه نیامد بیرون
بنده دیر مغان ابش که هندو دارد ۶

تاج داران همه خاک در آن درویشند
که به سر خاکی از آن خاک سر کو دارد ۷

من و اندیشه ز بسیاری دشمن حاشا
دست موسی چه غم از لشگر جادو دارد ۸

من و از کوی تو رفتن به سلامت، هیهات
که سر راه مرا عشق ز هر سو دارد ۹

مگرش دست به چین سر زلف تو رسید
که دم باد سحر نافهٔ خوش بو دارد ۱۰

آه من دامن آن ماه فروغی نگرفت
زان که یک شهر هواخواه و دعاگو دارد ۱۱