غزل ۱۸۸ - مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند
که اعتراض بر اسرار علم غیب کند ۱

کمال سر محبت ببین نه نقص گناه
که هر که بی‌هنر افتد نظر به عیب کند ۲

ز عطر حور بهشت آن نفس برآید بوی
که خاک میکده ما عبیر جیب کند ۳

چنان زند ره اسلام غمزه ی ساقی
که اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند ۴

کلید گنج سعادت قبول اهل دل است
مباد آن که در این نکته شک و ریب کند ۵

شبان وادی ایمن گهی رسد به مراد
که چند سال به جان خدمت شعیب کند ۶

ز دیده خون بچکاند فسانه حافظ
چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند ۷