غزل ۱۹۲ - تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد

تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد
گفتی از جیب افق نیر رخشان سر زد ۱

تا عیان شد رخ زیبای تو از چنبر زلف
صبح امید من از شام غریبان سر زد ۲

صبح نورانی دیدار تو طالع نشده
ای دریغا که شب تیرهٔ هجران سر زد ۳

هر کجا دم زدم از قد و رخ و زلف و خطت
همه جا سرو و گل و سنبل و ریحان سر زد ۴

خط به گرد لب جان بخش تو می‌دانی چیست
ظلماتی که از آن چشمه حیوان سر زد ۵

از سر خاک شهیدان تو ای سخت کمان
عوض لاله همی غنچهٔ پیکان سر زد ۶

صورت خوب تو از عالم معنی برخاست
شعله آه من از سینهٔ سوزان سر زد ۷

یارب از دوزخ هجران تو فارغ نشوند
گر به جز عشق ز عشاق تو عصیان سر زد ۸

خبر از حال اسیران محبت می‌داد
ناله‌ای کز دل مرغان گلستان سر زد ۹

گر فروغی گنه عشق تو دارد غم نیست
کاین گناهی است که از عالم امکان سر زد ۱۰