غزل ۱۹۷ - هر که در عشق چو من عاجز مضطر باشد

هر که در عشق چو من عاجز مضطر باشد
جای رحم است بر او گر همه کافر باشد ۱

قاتلی خون مرا ریخت که مقتولش را
باز بر سر هوس ضربت دیگر باشد ۲

گر صبا دم زند از مشک ختن عین خطاست
با دماغی که از آن طره معطر باشد ۳

من ندانم که لب از وصف لبش بربندم
سخن قند همان به که مکرر باشد ۴

مشت خاکم ز لحد رقص کنان برخیزد
وعده وصلش اگر در صف محشر باشد ۵

پر کند سیل سرشکم ز میان بنیادش
گر میان من و او سد سکندر باشد ۶

خم آن طرهٔ مشکین و دل مسکینم
مثل شهپر شاهین و کبوتر باشد ۷

واقف از حال پراکنده‌دلان دانی کیست
دل جمعی که در آن جعد معنبر باشد ۸

گر تو در مجلس فردوس نباشی ساقی
می ننوشم اگر از چشمهٔ کوثر باشد ۹

در ره عشق اگر بخت فروغی این است
یار باید که جفاکار و ستمگر باشد ۱۰