غزل ۱۹۶ - هر که افتادهٔ آن جنبش قامت باشد

هر که افتادهٔ آن جنبش قامت باشد
برنخیزد اگر آشوب قیامت باشد ۱

یار اگر قاتل صاحب نظران خواهد بود
حیف از آن کشته که چشمش به غرامت باشد ۲

کار هر کس که بر آن ترک کمان‌دار افتاد
باید از جان هدف تیر ملامت باشد ۳

تا ز خون چهره منقش نکنی لاف مزن
عاشق آن است که دارای علامت باشد ۴

ما که بستیم به دل نقش قد موزونش
گو مؤذن ز پی بستن قامت باشد ۵

در همه عمر به جز عشق نکردم کاری
آه اگر حاصل این کار ندامت باشد ۶

عهد کردم که به سر چشمهٔ کوثر نروم
گر به پای خم می جای اقامت باشد ۷

کی توان باده ننوشید در ایام بهار
گر قدح ریخت سر شیشه سلامت باشد ۸

نشود صدرنشین در می‌خانهٔ عشق
آن که شایستهٔ محراب امامت باشد ۹

هر چه گشتیم فروغی به جز از سایه حق
کس ندیدیم که خورشید کرامت باشد ۱۰

دادگر داور بخشنده ملک ناصردین
که فلک پیرو او تا به قیامت باشد ۱۱