غزل ۲۱۰ - با وجود نگه مست تو هشیار نماند

با وجود نگه مست تو هشیار نماند
پس از این ساقی خود باش که دیار نماند ۱

در خور دولت بیدار نگردد هرگز
آن که شب تا سحر از عشق تو بیدار نماند ۲

زنیهار از تو که هنگام شهادت ما را
زیر تیغت به زبان حالت زنهار نماند ۳

بس که آلوده شد از خون خریدارانت
مشت خاکی به سر کوچه و بازار نماند ۴

چه نشاطی است ندانم سر سودای تو را
که به بازار غمت جای خریدار نماند ۵

کو اسیری که از آن طره به زنجیر نرفت
کو شکاری که در این حلقه گرفتار نماند ۶

عشق مردانه به رزم آمد و تدبیر گریخت
یار بی‌پرده به بزم آمد و اغیار نماند ۷

خسته‌ام کرد چنان در محبت که طبیب
تا خبردار شد از هستیم آثار نماند ۸

تا صبا دم زده از طره مشک‌افشانش
مشک خون ناشده در طبلهٔ عطار نماند ۹

گردشی دیدم از آن چشم فروغی که مرا
هیچ حاجت به در خانهٔ خمار نماند ۱۰