غزل ۲۷۰ - بگشا به تبسم لب شیرین شکربار

بگشا به تبسم لب شیرین شکربار
کز تنگ دهانت به شکر تنگ شود کار ۱

یک قوم ز ابروی تو در گوشهٔ محراب
یک طایفه از چشم تو در خانهٔ خمار ۲

از تابش رخسار تو یک شهر بر آذر
وز نرگس بیمار تو یک قوم در آزار ۳

آنجا که ز خطت اثری سجده برد مور
و آنجا که ز زلفت خبری مهره نهد مار ۴

هم برده ز جعد تو صبا نافه به خرمن
هم خورده ز لعل تو امل بادهٔ خروار ۵

هم شربتی از لعل تو در دکهٔ قناد
هم نکهتی از جعد تو در طبلهٔ عطار ۶

در چنبر گیسوی تو بس عنبر سارا
در حقهٔ یاقوت تو بس لل شهوار ۷

یک جمع پراکندهٔ آن سنبل پیچان
یک شهر جگر خستهٔ آن نرگس بیمار ۸

رازم همه افشا شد از آن عمرهٔ عمار
عقلم همه سودا شد از آن طرهٔ طرار ۹

معشوق نداند غم محرومی عاشق
آزاد ندارد خبر از حال گرفتار ۱۰