غزل ۲۶۹ - گر در آید شب عید از درم آن صبح امید

گر در آید شب عید از درم آن صبح امید
شب من روز شود یک سر و روزم همه عید ۱

خستگیهای مرا عشق به یک جو نگرفت
لاغریهای مرا دوست به یک مو نخرید ۲

غنچه‌ای در همه گل‌زار محبت نشکفت
گلبنی در همه بستان مودت ندمید ۳

هم سحابی ز بیابان مروت نگذشت
هم نسیمی ز گلستان عنایت نوزید ۴

صاف بی‌درد کس از ساقی این بزم نخورد
گل بی خار کس از گلبن این باغ نچید ۵

نه مسلمان ز قضا کام‌روا شد نه یهود
نه شقی مطلبش از چرخ برآمد نه سعید ۶

رهروی کو که درین بادیه از ره نفتاد
پیروی کو که درین معرکه در خون نتپید ۷

نیک بخت آن که در این خانه نه بگرفت و نه داد
تیزهوش آن که در این پرده نه بشنید و نه دید ۸

از مرادت بگذر تا به مرادت برسی
که ز مقصود گذشت آن که به مقصود رسید ۹

وقتی آسوده ز آمد شد اندیشه شدیم
که در خانه ببستیم و شکستیم کلید ۱۰

ما فروغی به سیه‌روزی خود خوشنودیم
زآن که هرگز نتوان منت خورشید کشید ۱۱