غزل ۲۸۷ - گر هلاک من است عنوانش

گر هلاک من است عنوانش
سر نپیچم ز خط فرمانش ۱

مرد میدان عشق دانی کیست
آن که اندیشه نیست از جانش ۲

کس به میدان عشق روی نکرد
که نکردند تیربارانش ۳

آرزومند مجلس سلطان
صبر باید به جور درمانش ۴

هیچ تیغی جدا نگرداند
دست امید من ز دامانش ۵

مردم از فتنه ایمنی جویند
من و آشوب چشم فتانش ۶

زاهد و گیسوان حورالعین
من و زلفین عنبرافشانش ۷

تشنهٔ لعل او کجا باشد
التفاتی به آب حیوانش ۸

که داری سر مسلمانی
بگذر از چشم نامسلمانش ۹

هست درمان برای هر دردی
من و دردی که نیست درمانش ۱۰

واقف از حالت فروغی کیست
آن که افتد ز چشم جانانش ۱۱