غزل ۳۱۰ - در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام

در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام
عشاق تو فارغ ز پرستیدن اصنام ۱

آن جا که جمال تو نه تغییر و نه تبدیل
وان جا که وجود تو نه آغاز و نه انجام ۲

در مژده گذر کن که دمی در بدنش روح
بر زنده نظر کن که بری از دلش آرام ۳

سرمایه آمالی و بخشندهٔ احوال
دیباچهٔ ارواحی و شیرازهٔ اجسام ۴

هم قبلهٔ عشاقی و هم کعبهٔ مشتاق
هم شورش آفاقی و هم فتنهٔ ایام ۵

دل های مجرد همه در چنبر آن زلف
مرغان بهشتی همه در حلقهٔ آن دام ۶

یک میکده می‌خوردم از آن لعل می‌آلود
یک باغچه گل چیدم از آن عارض گلفام ۷

ما را نه غم طعن و نه اندیشهٔ ناموس
مستان تو آسوده هم از ننگ و هم از نام ۸

تا زیب بناگوش تو شد طرهٔ مشکین
هرگز خبرم نیست نه از صبح و نه از شام ۹

هیچ از لب و چشم تو قناعت نتوان کرد
یارب چه نهادند در این شکر و بادام ۱۰

بگذار ببوسد لب نوش تو فروغی
زان پیش که جان را بنهد بر سر این کام ۱۱