غزل ۳۱۱ - من خراب نگه نرگس شهلای توام

من خراب نگه نرگس شهلای توام
بی خود از بادهٔ جام و می مینای توام ۱

تو به تحریک فلک فتنهٔ دوران منی
من به تصدیق نظر محو تماشای توام ۲

می‌توان یافتن از بی سر و سامانی من
که سراسیمهٔ گیسوی سمن‌سای توام ۳

اهل معنی همه از حالت من حیرانند
بس که حیرت‌زدهٔ صورت زیبای توام ۴

تلخ و شیرین جهان در نظرم یکسان است
بس که شوریده‌دل از لعل شکرخای توام ۵

مرد میدان بلای دو جهان دانی کیست
من که افتادهٔ بالای دلارای توام ۶

سر مویی به خود از شوق نپرداخته‌ام
تا گرفتار سر زلف چلیپای توام ۷

بس که سودای تو از هر سر مویم سر زد
مو به مو با خبر از عالم سودای توام ۸

زیر شمشیر تو امروز فروغی می‌گفت
فارغ از کشمکش شورش فردای توام ۹