غزل ۳۱۲ - پرده بگشای که من سوختهٔ روی توام

پرده بگشای که من سوختهٔ روی توام
حسرت اندوختهٔ طلعت نیکوی توام ۱

من نه آنم که ز دامان تو بردارم دست
تیغ بردار که منت کش بازوی توام ۲

سینه چاکان محبت همه دانند که من
سپر انداختهٔ تیغ دو ابروی توام ۳

نتوان کام مرا داد به دشنامی چند
که همه عمر ثناخوان و دعاگوی توام ۴

آن چنان پیش رخت ساخت پراکنده دلم
که پراکنده‌تر از مشک فشان موی توام ۵

گر چه در چشم تو مقدار ندارم لیکن
این قدر هست که درویش سر کوی توام ۶

من که در گوش فلک حلقه کشیدم چو هلال
حالیا حلقه به گوش خم گیسوی توام ۷

ای قیامت ز قیام تو نشانی، برخیز
که به جان در طلب قامت دل‌جوی توام ۸

آخر ای آتش سوزان فروغی تا چند
دل سودازده هر لحظه کشد موی توام ۹