غزل ۳۲۱ - ز تجلی جمالش از دو کون بستم

ز تجلی جمالش از دو کون بستم
به صمد نمود راهم صنمی که می‌پرستم ۱

به هوای مهر رویش همه مهرها بریدیم
به امید عهد سستش همه عهده شکستم ۲

پی دیدن خرامش سر کوچه‌ها ستادم
پی جلوهٔ جمالش در خانه‌ها نشستم ۳

منم اولین شکارش به شکارگاه نازش
که به هیچ حیله آخر ز کمند او نجستم ۴

پی آن غزال مشکین که نگشت صیدم آخر
چه سمندها دواندم چه کمندها گسستم ۵

همه انتقام خود را بکشم ز عمر رفته
دهد ار زمانه روزی سر زلف او به دستم ۶

به گناه عشق کشتیم و هنوز برنگشتیم
ز ارادتی که بودم ز محبتی که هستم ۷

به لباس مرغ و ماهی روم ار به کوه و دریا
تو درآوری به دامم تو درافکنی به شستم ۸

همه میکشان محفل ز می شبانه سرخوش
به خلاف من فروغی که ز چشم دوست مستم ۹