غزل ۳۲۰ - از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم

از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم
که با وجود می از قید هر غمی جستم ۱

اگر به یاد سلیمان همیشه دستی داشت
من از لب تو سلیمان باده بر دستم ۲

گهی ز نرگس مستانهٔ تو مخمورم
گهی ز گردش پیمانهٔ تو سرمستم ۳

سگ سرای توام گر عزیز و گر خوارم
پی هوای توام گر بلند و گر پستم ۴

خیال گشتم و در خاطر تو نگذشتم
غبار گشتم و بر دامن تو ننشستم ۵

همین بس است خیال درست عهدی من
که از جفای تو پیمان بسته بشکستم ۶

طناب عمر مرا دست روزگار گسیخت
هنوز رشتهٔ امید از تو نگسستم ۷

ز تیغ حادثه آن روز ایمنم کردند
که با دو ابروی پیوستهٔ تو پیوستم ۸

بدین طمع که یکی بر نشانه بنشیند
هزار ناوک پران رها شد از شستم ۹

فروغی ار دم وارستگی زنم شاید
که من به همت شاه از غم جهان رستم ۱۰

ستوده خسرو بخشنده ناصرالدین شاه
که مستحق عطایش به راستی هستم ۱۱