غزل ۲۰۳ - سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
رونق میکده از درس و دعای ما بود ۱

نیکی پیر مغان بین که چو ما بدمستان
هر چه کردیم به چشم کرمش زیبا بود ۲

دفتر دانش ما جمله بشویید به می
که فلک دیدم و در قصد دل دانا بود ۳

از بتان آن طلب ار حسن شناسی ای دل
کاین کسی گفت که در علم نظر بینا بود ۴

دل چو پرگار به هر سو دورانی می‌کرد
و اندر آن دایره ی سرگشته پابرجا بود ۵

مطرب از درد محبت عملی می‌پرداخت
که حکیمان جهان را مژه خون پالا بود ۶

می‌شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جوی
بر سرم سایه ی آن سرو سهی بالا بود ۷

پیر گلرنگ من اندر حق ازرق پوشان
رخصت خبث نداد ار نه حکایت‌ها بود ۸

قلب اندوده ی حافظ بر او خرج نشد
کاین معامل به همه عیب نهان بینا بود ۹